Recentelijk is door de Utrechtse kantonrechter geoordeeld dat een gegeven ontslag aan een werknemer in het kader van een reorganisatie kennelijk onredelijk was. Dit terwijl het CWI (thans UWV Werkbedrijf) toestemming had gegeven om de arbeidsovereenkomst op te zeggen en geconcludeerd werd dat het afspiegelingsbeginsel correct was toegepast. Ook was er volgens de betreffende kantonrechter geen voorgewende of valse reden.
Achtergrond
De Utrechtse kantonrechter acht het ontslag evenwel kennelijk onredelijk, omdat de medewerker op basis van het afspiegelingsbeginsel niet zou zijn ontslagen als hij niet was overgeplaatst naar de andere vestiging van de onderneming.
De medewerker stelde dat de werkgever hem in mei 2007 welbewust heeft overgeplaatst naar de vestiging te Gorinchem met het doel hem vervolgens gemakkelijk(er) te kunnen ontslaan. De stelling van de werknemer dat sprake is van een voorgewende of valse reden voor de opzegging dient daarom te worden gepasseerd. De bedrijfseconomische noodzaak voor de reorganisatie werd door de werknemer overigens niet betwist.
Dat nam nietr weg volgens de kantonrechter dat de alle omstandigheden van dit geval, in onderlinge samenhang bezien, naar het oordeel van de kantonrechter tot de conclusie moeten leiden dat de opzegging kennelijk onredelijk is in de zin van artikel 7:681 BW. Vast staat volgens de kantonrechter dat de werknemer indien hij niet was ingegaan op het verzoek van de onderneming om te vertrekken naar Gorinchem, niet voor ontslag wegens bedrijfseconomische omstandigheden in aanmerking was gekomen.
Geen van zijn directe oude collega's op zijn oude vestiging is in het kader van de reorganisatie ontslagen, terwijl er daar zelfs een halve functie van magazijnmedewerker is bijgekomen, naar de kantonrechter begrijpt als gevolg van het feit dat - zoals de werkgever heeft toegelicht in haar aanvraag van de ontslagvergunning - in het kader van de reorganisatie een deel van de werkzaamheden verplaatst zijn van de nieuwe werkplek van de werknemer naar zijn oude werkplek.
Ook indien op de oude locatie wel enkele magazijnmedewerkers hadden moeten vertrekken dan nog was de werknemer – gelet op de lengte van zijn dienstverband – daarvoor niet snel in aanmerking gekomen.
Van belang acht de kantonrechter voorts dat de werknemer na acht jaar op de eerste locatie werkzaam te zijn geweest niet op eigen verzoek, maar op uitdrukkelijk verzoek van de werkgever naar de nieuwe locatie is vertrokken. Kort daarvoor had de CWI de door de werkgever aangevraagde ontslagvergunning wegens disfunctioneren geweigerd.
De werkgever meende vervolgens dat een verdere samenwerking tussen de werknemer en zijn (oude) leidinggevende niet meer mogelijk was. De werknemer die door de CWI in het gelijk was gesteld, is de werkgever tegemoet gekomen door vrijwillig te vertrekken naar de nieuwe locatie, waar hij getracht heeft een nieuwe start te maken.
Ondanks het feit dat de werkgeverhet afspiegelingsbeginsel op zichzelf correct heeft toegepast acht de kantonrechter dus - in het licht van alle hiervoor genoemde omstandigheden - de opzegging van de arbeidsovereenkomst wegens bedrijfseconomische omstandigheden binnen een jaar na de overplaatsing, kennelijk onredelijk.
Vergoeding
De kantonrechter zoekt aansluitend - tegen de recente uitspraken van de verschillende gerechtshoven - bij het bepalen van de hoogte van de vergoeding aansluiting bij de zogeheten kantonrechtersformule om een vergelijkbare uitkomst te verkrijgen als in een ontbindingsprocedure.
De kantonrechter houdt bij het vaststellen van de schadevergoeding rekening houden met een vrijstelling van ruim drie maanden met behoud van loon, omdat de werknemer op 10 maart 2008 via het “vragenformulier bij ontslagaanvraag” aan de CWI heeft meegedeeld dat hij vanaf 19 februari 2008 toestemming heeft gekregen voor betaald verlof en dat hij nadien nog een aantal dagen heeft gewerkt. De c-factor zal in verband met die vrijstelling naar beneden worden bijgesteld tot 0,60.
Bron: www.Rechtspraak.nl