Onlangs heeft de Hoge Raad geoordeeld dat lunchritten kwalificeren als woon-werkverkeer en dus niet meetellen voor het maximaal toegestane privégebruik van 500 kilometer op kalenderjaarbasis.
Op grond van huidig beleid van de staatssecretaris van Financiën (Besluit reiskostenvergoedingen en privégebruik auto) zouden lunchritten als privékilometers moeten worden aangemerkt. Naar aanleiding van deze uitspraak van de Hoge Raad is het de verwachting dat het besluit zal worden aangepast.
In deze procedure ging het om een directeur-grootaandeelhouder (dga) die zijn auto van de zaak gebruikte om in de middagpauze naar huis te rijden om aldaar te lunchen, enige zakelijke werkzaamheden te verrichten en vervolgens weer terug naar kantoor te rijden. Om een fiscale bijtelling voor privégebruik van de auto te voorkomen hield de dga een sluitende rittenadministratie bij, waarbij hij deze lunchritten als zakelijk aanmerkte. De inspecteur was echter van mening dat de dga de auto van de zaak – door de lunchritten – voor meer dan 500 kilometer op kalenderjaarbasis voor privédoeleinden had gebruikt. Dit resulteerde in naheffingsaanslagen voor de dga. Tegen deze naheffingsaanslagen ging de dga in bezwaar en beroep. Voor rechtbank Arnhem en vervolgens Hof Arnhem was in geschil of de lunchritten moesten worden aangemerkt als woon-werkverkeer. Zowel de rechtbank als het Hof hebben deze vraag bevestigend beantwoord. In cassatie stelde de staatssecretaris van Financiën dat onder woon-werkverkeer alleen dienen te worden begrepen ritten vanaf het woonadres naar het werkadres met het doel aldaar de werkzaamheden te verrichten en de ritten in omgekeerde richting aan het einde van de werkdag, na het beëindigen van de werkzaamheden.
Naar het oordeel van de Hoge Raad is noch in wettekst, noch in de wetsgeschiedenis enig aanknopingspunt te vinden voor een dergelijke beperkte uitleg. Ook ritten tussen de woning en de plaats van de werkzaamheden die in de loop van een werkdag plaatsvinden, moeten worden gerekend tot het woon-werkverkeer.
Bron: Hoge Raad, 11 november 2011, nr. 10/05389, LJN: BU3782